HALK şiiRi ı
DİNİ-TASAVVUFİ HALK ŞİİRİ
Tekkelerde derviş-şairler tarafından oluşturulan, İslâmiyet ve tasavvuf felsefesi ekseninde gelişen halk şiiridir. Bu şiirin
genel özellikleri şunlardır:
"Tekke" ya da "dergâh" olarak adlandırılan dinsel kurumlarda gelişim göstermiştir.
İlahi aşk, peygamber sevgisi, tasavvuf, İslam menkıbeleri, ahiret hayatı, ibadet, dürüstlük gibi konuların işlendiği
didaktik yanı ağır basan bir edebiyattır.
Ağırlıklı olarak hece ölçüsü kullanılmış, aruzla da şiir söylenmiştir.
Şiirler kendine özgü bir ezgiyle söylenmiştir.
Edebî sanatlara başvurulmuş, divan şiiri mazmunlarından yararlanılmıştır.
ilahi
Şathiye
İLAHİ
Nazım Türü
Devriye
Dinî-tasavvufi halk şiirinin en yaygın nazım türüdür.
Allah aşkını, peygamber sevgisini coşkun bir
biçimde dile getiren şiirlerdir.
Genellikle hece ölçüsünün 7'li, 8'Ii ve 1 1'li
kalıplarıyla söylenir, nazım birimi dörtlüktür ve
koşma biçiminde uyaklanır.
Herhangi bir tarikatın izini taşımaz ve kendine özgü
bir ezgiyle söylenir.
Yunus Emre, bu türün en bilinen ismidir.
TÜRK DİLİ VE EDEBİYATI - AYT
Nefes
Nutuk
Güzel âşık cevrimizi
Çekemezsin demedim mi
Bu bir rıza lokmasıdır
Yiyemezsin demedim mi
Yemeyenler kalır nâ-çâr
Gözlerinden kanlar saçar
Bu bir demdir gelir geçer
Duyamazsın demedim mi
MEBİ KONU ÖZETLERİ
