-4
DESEM Ki
Desem ki vakitlerdan bir nisan akşamıdır,
Rüzgârlânn an ferahlatıcısı senden esiyor,
Sanda soyrediyorurn denizlerin en mavisini,
Ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim,
Senden kopardım çiçeklerin en solmazını,
Toprakların en bereketlisini sende sürdüm,
Sen& tattım yemişlerin cümlesini.
Desem ki sen benim içki,
Hava kadar lazım,
Ekmek kadar mübarek,
Su gibi aziz bir şeysin:
Nimettensin, nimettensin!
Desem ki.„
İnan, bana sevgilim inan,
Evimde şenliksin, bahçemde bahar;
Ve soframda eski şarap.
Ben sende yaşıyorum,
Sen bando hüküm sûrmektosim
Bırak ben söyleyeyim güzelliğini,
Rüzgârlarla, nehirlerle, kuşlarla beraber.
Günlerden sonra bir gün,
Şayet sesimi fark edemezsen,
Rüzgârların, nehirlerin, kuşların sesinden,
Bil ki ölmüşüm.
Fakat yine üzüme, müsterih ol;
Kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini,
vo neden sonra
Tekrar duyduğun gün sesimi gökkubbede,
Hatırla ki mahşer günüdür
Ortalığa düşmüşüm sani arıyorum.
Cahit Sıtkı TARANCI
.9
